فرآیندهای خالص سازی برای اتانول بی آب مصنوعی و اتانول تخمیر شده به دلیل ناخالصی های مختلف آنها به طور قابل توجهی متفاوت است. ناخالصی های اصلی در محلول اتانول به دست آمده از تخمیر شامل استالدئید، اسید استیک و استرهای مختلف به همراه ذرات جامد باقیمانده تولید شده در طی تخمیر می باشد. در تصفیه، جداسازی مایع جامد معمولاً ابتدا در ستون تقطیر اولیه، با تقطیر اجزای فرار و آب حاصل می‌شود. متعاقباً، اتانول بیشتر غلیظ می شود و ناخالصی ها در ستون یکسوسازی حذف می شوند. از آنجایی که اسید استیک موجود در آبگوشت تخمیر برای تجهیزات بسیار خورنده است، دستگاه تقطیر باید از مواد مقاوم در برابر خوردگی ساخته شود.
تقطیر استخراجی یک روش تقطیر ویژه است که معمولاً از یک ستون اصلی (برای جداسازی اجزای سبک‌تر) و یک ستون ثانویه (برای بازیابی ماده استخراج‌کننده) تشکیل می‌شود. برای مخلوط های مایعی که جداسازی آنها با تقطیر معمولی دشوار است، مناسب است. اصل اساسی آن وارد کردن یک جزء سوم (به نام استخراج کننده) به سیستم تقطیر است، در نتیجه فرار نسبی اجزا در مخلوط اصلی تغییر می کند و به جداسازی موثری دست می یابد.
با در نظر گرفتن اتیلن گلیکول به عنوان یک استخراج کننده، اتیلن گلیکول نقطه جوش بالایی دارد (نزدیک به 200 درجه). وقتی به سیستم اتانول{2}}آب اضافه می‌شود، سیستم آزئوتروپیک موجود را مختل می‌کند. در ستون اصلی، اتانول بی آب از بالا تقطیر می شود، در حالی که اتیلن گلیکول و آب از پایین ستون به ستون کمکی تحت فشار پمپ می شوند. سپس آب از بالای ستون کمکی تقطیر می شود، در حالی که اتیلن گلیکول از پایین تخلیه شده و دوباره به ستون اصلی بازیافت می شود.
فرآیند تقطیر استخراجی مورد استفاده در فرآیند تصفیه الکل خام با روش های مرسوم متفاوت است. به طور کلی، تقطیر استخراجی نیاز به یک مرحله بازیابی عصاره گیری اضافی دارد. با این حال، استخراج کننده مورد استفاده در فرآیند تصفیه الکل خام، آب است که در حال حاضر در سیستم فراوان است. بنابراین، استخراج کننده نیازی به جداسازی جداگانه ندارد و می تواند همراه با باقیمانده پایین تخلیه شود و برای پردازش بیشتر وارد واحدهای تقطیر بعدی شود.
